Cdmsufriends’s Weblog

ประวัติหมู่บ้านและข้อมูลทั่วไปของหมู่บ้าน  The History of Clong Krathing

                บ้านคลองกระทิง เป็นคุ้มที่เกิดจากการรวมตัวครัวเรือนของชาวบ้าน  ปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของ บ้านไทยสามัคคี หมู่ที่ 1 ตำบลไทยสามัคคี อำเภอวังน้ำเขียว จังหวัดนครราชสีมา   

เรื่องเล่าจากชาวบ้าน เกี่ยวกับความเป็นมาของบ้านคลองกระทิง  เหตุที่เรียกพื้นที่บริเวณนี้ว่า “คลองกระทิง” เนื่องจากแต่ก่อนในช่วงสมัยนั้น ชาวบ้านพบซากกระทิงในพื้นที่อยู่บ่อยครั้ง ประกอบกับพื้นที่บริเวณนี้มีคลอง  ชาวบ้านจึงเรียกที่บริเวณนี้ว่า  “คลองกระทิง[1]”  ซึ่งที่บริเวณแห่งนี้ ชาวบ้านได้พักอาศัยอยู่ตามไร่ของแต่ละคน และทำการเกษตรในพื้นที่ เช่น ทำไร่ข้าวโพด ไร่ระหุ่งเป็นต้น  แต่ในช่วงหลังจากเสร็จสิ้นจากการทำไร่ ชาวบ้านในพื้นที่บ้านคลองกระทิงแห่งนี้บางส่วนจะเดินทางกลับไปที่ภูมิลำเนาเดิม หรือพื้นที่หมู่บ้านต้นทางเดิมของตน เพื่อไปทำนาข้าว และมีบางส่วนที่อยู่เฝ้าไร่ ซึ่งในช่วงแรกนั้นพื้นที่บริเวณนี้เป็นพื้นที่บุกเบิกเพื่อทำไร่ และยังไม่ได้ลงหลักปักฐานก่อตั้งบ้านเรือนแต่อย่างใด  ซึ่งชาวบ้านจะอาศัยพื้นที่ ในการทำเกษตร ตามฤดูกาล ช่วงที่มีการทำเกษตร ทำไร่ในพื้นที่แห่งนี้จะอยู่ระหว่าง เดือนพฤษภาคม – ตุลาคม ของแต่ละปี  ซึ่งในช่วงแรกนั้นชาวบ้านได้ทำไร่ข้าวโพด ฝ้าย ข้าวไร่  เป็นต้น

เดิมทีพื้นที่แห่งนี้เป็นพื้นที่ป่าค่อนข้างอุดมสมบูรณ์ (ป่าดงดิบ) เป็นป่าต้นน้ำมูน และต้นน้ำปราจีน เมื่อราว พ.ศ.2508 เริ่มมีชาวบ้าน จากต่างถิ่นเข้ามาบุกเบิกพื้นที่ป่าบริเวณนี้ ซึ่งเป็นพื้นที่ต่อเนื่องระหว่างเขาแผงม้า และป่าดงพญาไฟ  อยู่ในเขตพื้นที่อำเภอเภอปักธงชัย   ช่วงระหว่างปี พ.ศ. 2508 -2509 มีชาวบ้านอพยพจากทางภาคอีสาน ที่เรียกว่า กลุ่ม “ไท ครัว[2]”  ที่มีความหลากหลายทางชาติพันธุ์ เช่น ชาติพันธุ์ลาว  ส่วย และไทโคราช   กลุ่มคนเหล่านี้เข้ามาบุกเบิกพื้นที่ป่าบริเวณแห่งนี้เพื่อทำการเกษตร ทำไร่ ตามฤดูกาล  โดยชาวบ้านกลุ่ม “ไทครัว” ส่วนใหญ่ อพยพมาจากพื้นที่ต่างๆของ จังหวัดบุรีรัมย์ สุรินทร์  ศรีษะเกษ อุบลราชธานี  มหาสารคาม ขอนแก่น อุดรธานี สกลนคร และกลุ่มคนจากพื้นที่อำเภออื่นๆ ในจังหวัดนครราชสีมา ในช่วงนั้น มีการเบิกพื้นที่โดยไม่มีเจ้าของ ถ้าหากว่าเบิกพื้นที่ได้เท่าใด สิทธิในการครอบครองก็จะมีเท่านั้น  โดยคนกลุ่มนี้ ได้กระจัดกระจายอยู่ตามไร่ ทั่วบริเวณพื้นที่แห่งนี้  พื้นที่ต่อเนื่องระหว่างเขาแผงม้า จนกระทั่งถึง บ้านมูนหลง บ้านมูนสามง่าม ซึ่งเป็นพื้นที่ต้นน้ำ เป็นต้น 

ซึ่งแต่เดิมทีชาวบ้านจะอาศัยตามหัวไร่ ปลายนา ของแต่ละคน ยังไม่มีการรวมตัวที่เป็นชุมชน อย่างในปัจจุบัน  ตั้งแต่สมัยก่อน ปี พ.ศ. 2520 ชาวบ้าน มาพักอาศัยเพื่อทำการเกษตร ปลูกข้าวโพดเท่านั้น ในช่วงฤดูกาล (ระหว่างเดือน พฤษภาคม – ตุลาคม) เท่านั้น ซึ่งหลังจากเก็บเกี่ยว ชาวบ้านจะกลับไปที่บ้านเกิดของตน (หมายถึงพื้นที่ต้นทางของชาวบ้านที่อพยพมา เช่น มหาสารคาม อุดรธานี เป็นต้น) เพื่อกลับไปทำนาข้าวที่บ้าน

ช่วง พ.ศ. 2524   ชาวบ้านเริ่มมีการรวมตัวกัน โดยมีการมาพักอาศัยและตั้งบ้านเรือน ในพื้นที่ตั้งหมูบ้านในปัจจุบันนี้   จากนั้นชาวบ้านได้อาศัยและรวมกลุ่มกันตั้งหมู่บ้าน รวมกัน โดยในช่วงแรกเพื่อต่อรองการขอไฟฟ้าเข้ามาใช้ในหมู่บ้าน ซึ่งเป็น แนวคิดที่มีการรวมตัวเอการพัฒนาโครงสร้างพื้นฐานของหมู่บ้าน  และไฟฟ้าได้เข้ามาที่หมู่บ้าน เมื่อประมาณ พ.ศ.2539   เมื่อปี ชาวบ้านได้รวมตัวและจัดตั้งกลุ่มออมทรัพย์เพื่อการพัฒนา (จัดตั้งขึ้นโดยชาวบ้านโดยที่ไม่มีหน่วยงานหรือองค์กรใดเข้ามาให้การสนับสนุน) ขึ้น โดยจัดให้มีการระดมทุน จากชาวบ้านเพื่อนำเงินไปจัดสร้างระบบประปา ของหมู่บ้าน โดยจัดซื้อเครื่องปั่นน้ำ และจัดทำระบบท่อ เมื่อพ.ศ.2539     โดยการดำนินการประมาณ  2 ปี   เมื่อเกิดปัญหาเนื่องจากเครื่องปั่นน้ำเสีย ชาวบ้านจึงยกเลิกการดำเนินการออมทรัพย์  และได้บริจาคทุนของกลุ่มให้กับทางวัด   จากนั้นระบบประปาหมู่บ้านเข้ามาโดยการดำเนินการของกลุ่มอนุรักษ์ต้นน้ำมูลบ้านคลองกระทิง  และได้รับการสนับให้ได้รับประปาหมู่บ้าน โดยการประสานงานของมูลนิธิคุ้มครองสัตว์ป่าและพรรณพืชแห่งประเทศไทย ในพระบรมราชูปถัมภ์  

ชาวบ้านคลองกระทิง  มีคำกล่าวของชาวบ้านว่า ชาวบ้าน คลองกระทิง เป็นหมู่บ้านที่ทำ “นาข้าวสาร”  นั่นหมายถึง กิจกรรมหลักของชาวอีสานคือการทำนา เพื่อปลูกข้าวและข้าวเป็นอาหารหลัก ของชาวอีสาน  การทำนาข้าวสารหมายถึง การประกอบอาชีพอื่น เพื่อซื้อข้าวสาร มาบริโภค แทนการทำนาตามปกติ ด้วยเหตุนี้เองที่เรียกว่าการทำนาข้าวสาร  เนื่องจากสภาพภูมิประเทศในพื้นที่ไม่สามารถทำนาข้าวได้

ปัจจุบันเป็นคุ้มหนึ่ง และเป็นส่วนหนึ่งของหมู่ที่ 1 บ้านไทยสามัคคี ต.ไทยสามัคคี อ.วังน้ำเขียว จ.นครราชสีมา  ไม่มีฝ่ายปกครองภายในหมู่บ้าน (ผู้ใหญ่บ้าน อบต. เนื่องจากขึ้นกับ หมู่ที่ 1 บ้านไทยสามัคคี)  หมู่บ้านคลองกระทิงมีผู้นำ ที่เป็นในลักษณะผู้นำตามธรรมชาติ เป็นปราชญ์ชาวบ้าน ผู้อาวุโส ที่ชาวบ้านให้ความเคารพนับถือ และมีบทบาทเป็นผู้นำในการดำเนินกิจกรรมของชาวบ้าน